آفتاب حسابی بالا اومده بود و ماماهاجر داشت چهارمین لنگه قالیش رو با عجله پود می داد.قالی دیگه به "حاش باریکو" رسیده بود و اگه همت می کرد تا سه چهار روز دیگه پایین می اومد. ماماهاجر اما فکرش مشغول جای دیگه ای بود. هاشم آقا، آفتاب نزده رفته بود قلعه به گاو و گوسفندها برسه و هنوز برنگشته بود. کار این لنگه که تموم شد رفت سراغ عباس. کمی این پا و اون پا کرد.. دلش نمی اومد پسر یکی یه دونه اش رو که تازه دیشب از سربازی به مرخصی اومده بود بیدار کنه. اما چاره ای نبود.
- آقاعباس !...... آقاعباس !......عباس!....... عباسه!
عباس که به خودش وعده یک هفته خواب درست و حسابی رو داده بود اول یه کم دنده به دنده شد بلکه مادرش منصرف بشه اما وقتی زیر چشمی دید که ماماهاجر با نگرانی همچنان دم در ایستاده زیرلب غرولندی کرد و با چشم های پف کرده توی تشکش نشست.
- پابه ماجه .. پابه بِشه بَوی پدو چَرا نِقدِر دِری بکَه (پاشو مادر جان ! برو ببین چرا بابات اینقدر دیر کرده ؟)
عباس سلامی همراه با یک خمیازه کشدار کرد و بعد با وسواس از زیر بالش ، شلوار بنفش خمره ای اش رو برداشت و اون رو روی زیر شلواری آبی راه راهش پوشیدو گفت :
- سات چنده مگر ؟
- چاشته ما . ایجه فور فور بلیش، دلم شور اَجِنَه (یه کم عجله کن ، دلم شور می زنه)
عباس از سر حوض کنار حیاط ،آبی به سر وصورت و موهاش زد و به راه افتاد.
یه سال و نیمی می شد که عباس به مرخصی نیومده بود و در نظرش خیلی چیزا عوض شده بود: خونه ها، خیابونا ، حتی آدما ! وقتی به "چارچوگه" رسید متوجه شد که جای قلعه شون رو هم نمی تونه درست به یاد بیاره! بنابراین به خونه برگشت و از دم در ماما هاجر را صدا کرد:
-مامان ! مامان !
ماماهاجر از توی اتاق قالی داد زد: مامان کیه ابی ؟.... چرا واگلّای ؟ پدو چه چه گلّا ؟(چرا برگشتی ؟ بابات چی شد ؟ )
عباس بدون توجه به این سوال ها ، آدرس قلعه رو پرسید و به راه افتاد. توی راه اینبار دو سه تا از دوستهای قدیمی اش رو دید و بعد از یه چاق سلامتی گرم شروع کرد به خالی بستن از دوران خدمت که چقدر داره بهش خوش می گذره. چونه عباس اونقدر گرم شده بود که به کل فراموش کرد برای چی اومده بیرون! و اگر صفرعلی که با الاغش از صحرا بر می گشت سراغ باباش رو از اون نمی گرفت ماموریتش رو پاک فراموش می کرد.
عباس این بار با کمی عجله به راه افتاد و ده دقیقه بعد دم درقلعه بود.در قلعه نیمه باز بود .وارد قلعه که شد دید الاغشون رفته سراغ آذوقه زمستونی گوسفندها و با کیف مشغول خوردنه. مرغها و خروسها داشتند تندو تند به زمین سفت نوک می زدند و توی آن زمین سفت و خاک و خلی ، احمقانه دنبال کرم خاکی می گشتند!
عباس صدا زد : بابا ..... بابای !
جوابی نشنید . دور و برش را با دقت نگاه کرد. خواست پدرش را بلندترصدا کند که ناگهان چشمش به چکمه های سیاه پدرش افتاد که از پشت چارشای (چادرشب) پر از یونجه تازه به چشم می اومد. به سرعت به اون طرف دوید و دید که پدرش با چشمانی از حدقه بیرون زده و دهانی باز و قیافه ای وحشت زده نقش بر زمین شده.
نیروهای ساخ دور تا دور قلعه هاشم آقا را محاصره کرده بودند و به هیچکس اجازه ورود به قلعه را نمی دادند. در داخل قلعه کارآگاه میتی داشت با ذره بین بزرگش داخل یکی از کاهدونی ها رابا وسواس وارسی می کرد . ماما هاجر بالای سر هاشم آقا که سر تا پا خیس شده بود، نشسته و با دست به سر و صورتش می زد، آه و ناله می کرد و لعن و نفرین می فرستاد. اصغر-دستیار کارآگاه میتی- سطل پر از آب گوسفندها رو یکبار دیگه از دست عباس گرفت و یکضرب روی هاشم آقا پاشید تا بلکه به هوش بیاد.
اینبار هاشم آقا تکانی به خودش داد و با صدای گرفته و بغض آلود ،بریده بریده گفت :
وسّه ابی! .... بَدو کُشتو.... ولم کریگه... بلیگه بَمِرو راحت واووم ! ای داد... گوئم !... وَرّوگم ! .... مِشَم.... دَگّوگَم ! .... خدایا ! نه چه حاکه بو در سرم شو ؟!
(بسه دیگه ، کشتید منو! بذارید بمیرم راحت شم !!گاوم.....بره هام ! گوسفندام... بزهام... !! خدایا ، این چه خاکی بود به سرمن شد؟)
با شنیدن صدای هاشم آقا، کارآگاه میتی به سرعت خودش رو به اونجا رسوند و گفت : خاب ، هَت مثل آدم بَوا بَویو! کی ملتفت نه قضیگه گِلّای ؟...
هاشم آقا نگاهی غضب آلود به کاراگاه انداخت و در حالیکه سرش را تکان می داد گفت :
- دَل مو خوشه اَمنیگَه داری ! ساخ داری! کارآگاه میتی داری!!...و بعد آه بلندی کشید و ادامه داد:راس اَجَنده آدم بدبخت په بُسُتِی هه! اویه که ... مال و حال و دار وندارم بار شو کرده و بوشتو ... اچّه شو را نکرده په در نفت بَسّو!.... کاش مَنِی شو اَشی ! ( دلمون خوشه ساخ داریم و کاذآگاه میتی داریم..راست میگن آدم بدبخت په بُسُت هم هست ! میبینی کارآگاه ؟ همه دار و ندارم رو بار زدن و رفتن پدر سوخته ها... کاش منو هم میبردن!)
کارآگاه که از جواب هاشم آقا چیزی دستگیرش نشده بود این بار با عصبانیت گفت : به ای تَن مشکوک نِهِه ؟(به کسی مشکوک نیستی ؟)
اما گوش هاشم آقا انگار چیزی نمی شنید. به یک نقطه خیره شده بود و با ناله تکرار می کرد : گوئم ...وَرّوگم.... دَگّوگم... میشه سیروگَم....
این اولین بار نبود که دزدها گاو و گوسفندهای مردم رو به سرقت می بردند. در چهار ماه گذشته این سومین موردسرقت احشام بود و ساخ به شدت تحت فشار افکار عمومی بود. مثل همه پرونده های پیچیده ی دیگه این بار هم رییس ساخ پیگیری موضوع رو به کارآگاه خصوصی میتی سپرده بود.
کارآگاه در تمام مدت یک هفته ای که از سرقت گوسفندان هاشم آقا می گذشت سخت مشغول طراحی نقشه ای برای به دام انداختن سارقین بود. تا اینکه بالاخره یک روز دستیارش اصغر را به دفتر کارش فراخواند و جزییات نقشه اش را مو به مو با او مرور کرد و برای لو نرفتن نقشه تصمیم گرفتند اجرای عملیات رو هم خودشون به عهده بگیرند.
گرما بیداد می کرد و پشه ها هم در تاریکی شب یک لحظه کارآگاه رو راحت نمی گذاشتند.چند ساعتی می شد که کارآگاه با لباس مبدل و مخفیانه وارد قلعه میرزا شده بود و داخل آغل و لابلای گوسفندهاخودش رو استتار کرده بود.گرما ، نیش پشه های سمج، بیخوابی و بوی نه چندان مطبوع پشگل تازه همه ازیک طرف و فکر بچه بازی اصغر از طرف دیگر ، اورا حسابی کلافه کرده بود .
اما کارآگاه مصمم به اجرای نقشه دقیق و حساب شده اش بود. محاسبات او نشان می داد که دزدها باید امشب به قلعه میرزا می اومدند. طبق نقشه، قرار بود اصغر هم در این ماموریت خطرناک همراه میتی باشد اما در آخرین لحظات اصغر خودش رو به ناخوشی زده بود و به بهانه دل پیچه ازکارآگاه عذر خواهی کرده بود و با او همراه نشده بود.
کارآگاه با خودش فکر کرد : بله نِه ماموریگت ئی تموم بُبو .. مِه زوئو با نِه اصغره !قصاصی کش شَنو... ترسوکه بدبخت!
( بذار این ماموریت هم تموم بشه... من می دونم با این اصغر ترسوی بدبخت.. حسابش رو می رسم)
ساعت از ۲ نصفه شب گذشته بود و جز صدای وزوز پشه ها و زوزه دور دست شغالها هیچ خبری نبود. پلک های کارآگاه بدجوری سنگینی می کرد..
لگد محکم گاو سیاه میرز ،باعث شد کارآگاه سراسیمه از خواب بپره.کارآگاه در حالیکه هنوز درست به خودش نیومده بود احساس کرد زمین زیر پایش با صدای مهیبی در حای تکون خوردنه . بی اختیار سرش را با دستش پوشاند و خودش را به زحمت زیر یک گوسفند قایم کرد تامبادا آوار روی سرش خراب بشه.دقایقی به کندی گذشت اما زلزله دست بردار نبود.
کارآگاه کمی دقیق شد و متوجه شد که این تکانهای شدید و صدای ناهنجار ، زلزله نیست ! بلکه مربوط به کامیونیه که او را به اتفاق گاو و گوسفندهای میرزا بر آن سوار کرده اند!
لعنتی فرستاد و به سرعت دست به اسلحه برد و بعد به دقت اوضاع را از نظر گذروند:
اتاقک یک کامیون در حال حرکت، شصت و خورده ای گوسفند، یه گاو سیاه ، شب مهتابی و خنک ،جاده نامعلوم خارج شهر ، چند دزد و یاغی گردنکش و یک کارآگاه تنها و رو دست خورده!
معلوم نبود دزدها در چنگ کارآگاه بودند یا او اسیر دزدها ! احساس خفیفی از خنگی و یاس و سردرگمی بر کارآگاه چیره شده بود اما برای اینکه او پیش وجدانش بیشتر از این خجالت نکشه با خودش گفت :
- اتفاقا وِد نگلاّ ! پی نَمی دِ اَشو مخفیگوشو پیدو اَکرو و همّوشو دستگیر اکِرو کَت بَسَّه ووشو اَگِل نو .
( اتفاقا بد نشد. دنبالشون میرم تا مخفی گاه شون رو پیدا کنم و بعد می گیرمشون و دست بسته بر می گردونم ده)

اما لحظه ای بعد کارآگاه سارقین بی رحم رو هم در نظرش مجسم کرد :
سه یا چهار سارق بی رحم با قمه هایی بلند و تیز ! هیکل های نخراشیده،سبیل های از بنا گوش در رفته و چشمهای خون گرفته !
درنگ جایز نبود. کارآگاه با چابکی خاصی که از هیکل سنگینش بعید بود جستی زد و خود را از بالای کامیون به کنار جاده انداخت. چراغهای شهر در فاصله ای دور به چشم می خورد.
عقربه های ساعت رو شماره ده جا خوش کرده بودند.میتی در حالیکه توی رختخوابش ولو شده بود شنید که یکی با صدای بلند داره صداش میکنه و نزدیکه در خونه رو از جاش دربیاره !
اصغر بود. کارآگاه زیر لب غر زد : بر شر شیطون لعنت ! و بعد آمد تو حیاط. صداش رو کمی صاف کرد که آثاری از خواب در اون نباشه و داد زد :
- چَدَه ؟ چرا مثل آدمیزاد بِر نَجِنِه ؟ ( چته ؟ چرا مثل آدم در نمی زنی ؟)
اصغر از پشت در داد زد : بِگِرَتَندِه یا نه قربان ؟ (گرفتی شون یا نه ؟)
کارآگاه به سرعت به سم در رفت و در را باز کرد. نگاهی سریع به اطراف انداخت و بعد با تندی به اصغر توپید :
- اَوّلَندی :صد پَسّا بَموات مِثه آدم بِر بَجَن !
دوّمندی : تو هَنی ماموریگت محرمانه سَره نَبو که نزن داد و قاله رافسّه ؟!
سوّمندی : تو که اِشو جِری ده بر وَشتِه ! حقیقتی، مَنِی حالی نَمدَه یَدا بُشو. هَت اَبی بشه پی کاره!
( اولا : صد دفعه گفتم مثل آدم در بزن... دوما : تو هنوز یاد نگرفتی ماموریت مهم رو نباید تو کوچه جار بزنی ... سوما: تو که دیشب از زیر کار دررفتی ، منم حال نداشتم تنهایی برم این ماموریت رو انجام بدم. حالا راهت رو بکش و برو)
کارآگاه این را گفت و در رو به روی اصغر محکم به هم بست.
                                    وبلاگ قلاقيچه

كفن دزد

آورده اند که کفن دزدی در بستر مرگ افتاده بود، پسر خویش را فراخواند، پسر به نزد پدر رفت گفت ای پدر امرت چیست ؟
پدر گفت ، پسرم من تمام عمر به کفن دزدی مشغول بودم و همواره نفرین خلقی بدنبالم بود اکنون که در بستر مرگم و فرشتهءمرگ را نزدیک حس میکنم بار این نفرین بیش از پیش بردوشم سنگینی میکند.
از تو میخواهم بعد از مرگم چنان کنی که خلایق مرا دعا کنند و از خدای یکتا مغفرت مرا خواهند ...
پسر گفت ای پدر چنان کنم که میخواهی و از این پس مرد و زن را به دعایت مشغول سازم
‫پدر همان دم جان به جان آفرین تسلیم کرد.
‫از فردا پسر شغل پدر پیشه کرد با این تفاوت که کفن از مردگان خلایق می دزدید و چوبی در شکم آن مردگان فرو مینمود وازآن پس خلایق میگفتند خدا کفن دزد اول را بیامرزد که فقط میدزدید وچنین بر مردگان ما روا نمیداشت !!

استخدام

یک شرکت بزرگ قصد استخدام یک نفر را داشت.
بدین منظور آزمونی برگزار کرد که یک پرسش داشت. پرسش این بود:
شما در یک شب طوفانی در حال رانندگی هستید.
از جلوی یک ایستگاه اتوبوس می‌گذرید.
سه نفر داخل ایستگاه منتظر اتوبوس هستند.
یک پیرزن که در حال مرگ است.
یک پزشک که قبلاً جان شما را نجات داده است.
یک خانم/آقا که در رویاهایتان خیال ازدواج با او را دارید.
شما می‌توانید تنها یکی از این سه نفر را سوار کنید.
کدام را انتخاب خواهید کرد؟
دلیل خود را شرح دهید ...
قاعدتاً این آزمون نمی‌تواند نوعی تست شخصیت باشد زیرا هر پاسخی دلیل خودش را دارد.
پیرزن در حال مرگ است، شما باید ابتدا او را نجات دهید.
هر چند او خیلی پیر است و به هر حال خواهد مرد.
شما باید پزشک را سوار کنید. زیرا قبلاً جان شما را نجات داده است و این فرصتی است که می‌توانید جبران کنید.
اما شاید هم بتوانید بعداً جبران کنید.
شما باید شخص مورد علاقه‌تان را سوار کنید زیرا اگر این فرصت را از دست دهید ممکن است هرگز قادر نباشید مثل او را پیدا کنید.
از دویست نفری که در این آزمون شرکت کردند، شخصی که استخدام شد دلیلی برای پاسخ خود نداد.
او نوشته بود: سوئیچ ماشین را به پزشک می‌دهم تا پیرزن را به بیمارستان برساند و خودم به همراه همسر رویاهایم منتظر اتوبوس می‌مانیم.